سلام دوستان امروز با شیرینی ناپلئونی در خدمت شما هستم.

برخی معتقدند شیرینی ناپلئونی، صد درصد فرانسویه، اما بعضی می گن:با ناپل ایتالیا مرتبطه (شاید چونکه به زبان لاتونی (منطقه ای در ایتالیا ) آن را ناپلئون می گفتن.) برخی هم هستن که میگن مبدا آن مجارستانه. پاسخ روشنی وجود ندارد.اما اولین دستور پخت این شیرینی در سال 1651 در یک کتاب آشپزی منتشر شد. نسخه دیگه ای بعدا در سال 1733 در کتاب آشپزی انگلیسی منتشر شد که توسط سرآشپز وینسنت لا چاپل چاپ شده. حقیقت اینه که ریشه های اون به قرن شانزدهم میلادی برمی گرده. 

شیرینی ناپلئونی  به روش های مختلفی تهیه می شود، ازجمله افزودن مارمالاد و مربا. این سبک تنها زمانی معروف شد که در قرن 16 میلادی توسط سرآشپز معروف فرانسوی آنتوان کاره  ملقب به "پادشاه سرآشپزها" و بنیان گذار غذاهای VIP تهیه شد. اما تولیدات او فقط در دسترس افراد خاصی بود ، شیرینی ناپلئونی در سال 1876 توسط  شیرینی فروشی سینیو در  پاریس معرفی شد که در خیابان بک واقع شده بود. اربن دوبوا  نویسنده و سرآشپز معروف که از بنیانگذاران غذاهای فرانسوی بود، در قنادی کار می کرد و هنگامی که شیرینی را به جای مربا، با کرم باواریای لطیف و ابریشمی پر کرد، خود را پادشاه شیرینی ناپلئونی  نامید..کرم باواریا، کاستارد غنی شده با ژلاتین و خامه زده شده اس. 

روسیه در جشن پیروزی خود در برابر ناپلئون در سال 1812، نامگذاری شیرینی ناپلئونی  را پذیرفت.تفسیر اونها این بود ، فراوانی لایه ها ، نمادی از فرانسه و پودر قند روی آن نمادی از برف روسیه است  که سرانجام بر فرانسوی ها پیروز شدن.در روسیه و برخی کشورها که عضو جماهیر شوروی سابق  بودن، این شیرینی هنوز هم به عنوان ناپلئونی شناخته می شود. اما بر خلاف شیرینی های سنتی سه لایه ، از لایه های بیشتر با همان ارتفاع تهیه می شود.

در کشورهای دیگه بنامهای مختلفی شهرت داره. در انگلیس به اون تکه های کاستارد، در اینالیا میلفوگلی، در کانادا تکه(گاتیوکس) ناپلئون، در سوئد ناپلئون باکلسه،  در آلمان و اتریش کریمشیتیت گفته میشه. 

در ایران از سال ۱۳۳۲ وارد قنادیها شده.